شاعر ولی شاکر

از برای تو نمیرم، چه کنم؟

خبرت را چو نگیرم، چه کنم؟

نگه گرم و گپ نرم تو باد

مرهم سینهء چیرم، چه کنم؟

تو که یک بال و پر آزادی

من که یک مرغ اسیرم چه کنم؟

تو توانا و قشنگی و جوان

من که یک آدم پیرم، چه کنم؟

ثروت و جاه و جلالت طلب است

مفلسم، مرد فقیرم، چه کنم؟

سنگ سودای سر از دوری تو

کرده است خرد و خمیرم، چه کنم؟

زلف تو حلقهء گوش، اما من

برده گی را نپذیرم، چه کنم؟

شاه یک عالم رؤیای خودم

نه مشاور، نه وزیرم، چه کنم؟

نیست "شاکر" ز سرت تیر ولی

از سرت گفتی که تیرم، چه کنم؟

******

یخن گیری

شاعر ولی شاکر

 

نوبهار است، وطندار بیا کار کنیم

حولی خانهء دل را گل و گلزرا کنیم

آ که از عقل بگوییم و ز منطق شنویم

و از خرافات و چرند، حافظه بیزار کنیم

بعد یک عمر یخن گیری و رسوایی و رنج

صد اگر جنگ کدیم، آشتی یکبار کنیم

ضد هر لشکر افراط ز جولانگه فکر

بر سر تیغ قلم، خامه به پیکار کنیم

در جهانی که زمان از عطش مهر تهیست

عالم دل زمی عاطفه سرشار کنیم

گر بخواهیم که از اول ز گنه پرهیزیم

توبه از عاقبت شیوهء آزار کنیم

شکر هر لحظهء خوشبختی جان و تن جور

لحظه ای صرف سر بستر بیمار کنیم

بغل دل نکنیم از غم این دنیا پر

و دمی خوش سپری در بغل یار کنیم

چاره ای بایدمان مشکل هر فاجعه را

نه که سر را خم هر حادثه ناچار کنیم

از جدایی به بیابان جفا پرهیزیم

بر در باغ وفا وعدهء دیدار کنیم

اندراین قافله ما و تو و "شاکر" با هم

سفر عشق از این ورطهء دشوار کنیم

******

شاعر

داكتر حميرأ نكهت دستگيرزاده

 

در  سکوتم  چه تلخ آوایی

نفس تنگ شام غم هایی

و هنوز افتاب می تابد

با همان جلوه ی اهورایی

پشت بام بلند ابر  سپید

پشت دیوار هایی یلدایی

ماه با من به گشت می آید

در دل کوچه های رویایی

با ستاره هنوز میخوانم

جادوی ورد های صحرایی

باز هم در رگم بهار اندود

میدود خون عشق و زیبایی

در نگاهم هنوز می رقصد

موج خورشید های دریایی

مشکن بال های بازم را

تو که پرواز را نمی پایی

مبر از خاطرم ترنم را

تو که در شعر هم نمیایی

من نیت میکنم ادا سازم

 عشق، در تار و پود دارایی

من نیت میکنم ادا سازم

شکر هر لحظه رابه  شیوایی

یکی از دور ها صدایم کرد

تو که خورشید را هماوایی

پس بزن پرده را صدایم کن

تو که آیینه ی تماشایی

پس بزن پرده را صدایم کن

باورم را اگر که فردایی

من همه نور زندگی هستم

تو سراپا اگر مسیحایی

منشین پشت پرده و دیوار

و مخوان از سکوت و تنهایی

پرده را پس بزن ، ترانه سرا

و بخوانم  به خود ، به همتایی

همصدای بهار و باغ و گلم

ریشه می پرورم به بینایی

25-05-2019

 

روزی از انبوه نگاه

واژه ی می روید رویین

گیاهی میشود با پهن ترین برگ

و جای همه علف ها نفس می کشد

امروز از اندوه روز

درختی سر میزند

باشاخه های پنجهزار برگ

با برگ های همه  آراستگی

و نسیمی که از شاخه ها  میان بری می زند رو به دیروز ها

هر روز از من رنجی ته نشین میشود

به خاطره ی خاک

و اشکی

مرجان ها را به خواهرخواندگی میخواند

وسعم نمی رسد

که دستی زیر سرم بنهم

و خواب های دور را باور مندانه مرور کنم

وسعم نمیرسد

که شانه ی برای اتکا بیابم

تا شقاوت ضحاکی از پایم نیندازد

وسعم نمیرسد تا...

زمین را پول خورده است

ما را زمین میخورد

به جرم خاموشی

ما نسل شانه های فرو افتاده ایم

قیام را به قیامت گذاشته ایم

هر روز شانه های ما را تابوت های نیمه و یک بر چهار

به خاک تازه میخوانند

هر روز زبان ما را حادثه ی

به روان شان شاد باد باز میکند

و ما

که خدا کم مان نکند پیوسته راضیم به رضای خدا!

شهر را گورستان بلعیده است

و ریس جمهور گورستان

جنازه های تازه می آراید

تا تخت و بختش برقرار بماند

۱۷/۶/۲۰۱۹

******

شاعر خير محمد جوهر

نصیحت کـرد پـدری برفرزند خویش

که ای نور دیده پیری آمد مرا به پیش

تــاب وتــوان ازبــرمن رخــت بـست

کهــولــت و بیمــاری جــایـش نشست

دیگــر مــرا مجــال آب و تــاب نیست 

عمــر بــاقـی من بیش از حبـاب نیست

هــوشیــاری پیشـه کــن ای جـانـان پـدر

تــا نشــوی بـعــد مـرگـم خوار ودربـدر

میــراث بــاقـی زمــن گنج گهـر زا بؤد

آنچــه بـتـو گــذارم  کشت زمین هـا بؤد

ســاده و آســان نــیــاوری  اش بــکــف

زور بــازو قــوت ایمــان اســت هــدف

بعــد مــرگـم شخــم زن یــوغ پارینه را

نــرم کــن آب ده آن کشتــزاردیـرینه را

روز چــنــد پـیــر کـهــن بـیـتــاب شـــد 

جمـلـه گی را رها زگیتی بی حساب شـد 

مــرگ پــدر فــرزنــد را بـیـتـاب کـرد

دل مــیـان ســیــنــه اش کــبــاب کـــرد

سـرانجام کار با گفتۀ پـــدرآغـــازکـــرد

دری طالع بــرکشت و کارش باز کــرد

نصیحت نیکان هرکه را چو"جوهر"است

حاصـل مــراد بــرایشان  مثل گوهر است 

8/10/2011

 

شاعر خير محمد جوهر

گفتم صنما نام خوشت، گفت بيان نميشود

گفتم كه دگر بار  بگو ، گفت عيان نميشود

 

گفتم كه مي بوسم ترا ، گفت در خيابان نميشود

گفتم چه سان كنم دردم، گفت درمان نميشود

 

گفتم عوض كن خيالت را، گفت اين سان نميشود

گفتم مگر بى رحم شدى گفت خوبان نميشود

 

گفتم  قيمت فروشى تا كئ، گفت ارزان نميشود

گفتم حالى دلى محزونم، گفت بريان نميشود

 

گفتم تا چند كنى غرور ، گفت رندان  نميشود

گفتم پناهم  ده زير چترت، گفت  باران نميشود

 

گفتم بيوفا شدى,گفت افتاب به كلك پنهان نميشود

گفتم به پخته ميكشى مرا ، گفت تيرباران نميشود

 

گفتم لبان سرخت بايد دانه كرد, گفت انار نان نميشود

گفتم (جوهر) بوسه طلب دارد از آن، گفت به كلام  نميشود.

******

شاعر

امان الله نصرت

يو غزل

ملګرو نن ليکمه په ګلونو يو غزل

د ستورو په رنګينو مدارونو يو غزل

 

په زرکو په سيسيو او ښايسته ښايسته هوسيو

دزاڼو په حسينو کتارونو يو غزل

 

څيړيو په ګورګورو په مماڼو او نښترو

ګودر او په چينه په جنارونو يو غزل

 

شپونکي او په شپېلۍ هم په ټپو او يا قربان

کېږدۍ او د اوښانو په بارونو يو غزل

 

پېزوان ټيک او نتکۍ بنګړو پاوليو او اوږۍ

کړم جوړ به په واليو پایزيبونو يو غزل

 

چارګل او که په لاس د ګل اندامې سپين وخی دی

اشنا دی رانه غوښتی د خالونو يو غزل

 

رېدی نرګس لاله شبو نارنج که ارغوان دی 

ليکم په کشمالو او غاټولونو يو غزل

 

ديرو او په حجرو په ګلکڅونو او تپو

د ښکلې پښتونخوا به ښایستونو يو غزل

 

د زړه پر پاڼه پاڼه دې نوم ليکمه وطنه

د خپلو تودو وينو په رنګونو يو غزل

 

خبرې د درياب د چپو اورم او ليکمه

د سيند په شور او زوږ او په موجونو يو غزل

 

هر څو که حجابونو کې ځان ونغاړې جانانه

ليکم ستا د وربل په ماښامونو يو غزل

 

رقيبه دواړه سترګې به دې اوباسم له بېخه

تاريخ کې به کړم ثبت د شهکارونو يو غزل

 

شمشاد او په خيبر کې به ېې ټول پښتانه وايي 

که وليکه کوم چا زمونږ په غرونو يو غزل

 

د خيال په وزرونو پورته خېژم کهکشان ته

سپوږمۍ ته غوږ کې وايم د وختونو يو غزل

 

د ګل په اننګيو د دنيا له سترګو ليرې

ليکم د سوي زړه د پرهرونو يو غزل

 

نن بيا د لوی افغان په زړه د غم غدۍ پرېوتې

قلم ته به مې سپارم د ويرونو يو غزل

 

 

يم څړيکه د دردونو له زخمونو پورته شوې

ملګرو لږ مې واورۍ د اهونو يو غزل

 

اختر ته که درنه شم توروغرونو نه پناه يم

درلېږم به د سوو ارمانونو يو غزل

 

يارانو ګل په ګلو باندې نمانځم نن محفل کې

ډالۍ کې مې راوړی د خيالونو يو غزل

 

ورکړي په رښتيا ېې د زړګي د وينو سره دي

ما ولوست د حمزه د کتابونو يو غزل

 

خورې ورې پرتې دي ملغلرې کړه راټولې

نصرته ترينه جوړ کړه  د رنګونو يو غزل

******

شاعر

محمد حسن شیردل

حکــــــمـــت

شنیــــــدم زاهدی پُر بخـــت و اقبال           

زتقـــوا و عمـــل بـــودی به اِکمـــال

بــدرگاهِ خـــداونـــد راز میـــگفـــت           

ســخن با ســوز و هم با ساز میگفت

خداونـــدا! به من حکمــــــت بیاموز          

کتــــاب و علـــم برقلبـــم بیـــــافروز

مرا پاکیزه ســــــــاز از هر گنــاهی           

نبــــــــاشد جُــــز بَه تو از شر پناهی

به وَجــــد آمــــد پســر از این نیایش          

بپــــرسید از پــــدر از بهــــــر دانش

پـــدر جان تو بمــــن از حــق بگفتی          

زعلــــــم و از کتـــــابِ حـــق بگفتی

ولی مقصـــــد ز حِکمـــــت را ندانم           

بگــــو باشــــد که مقصـــــد را بدانم

پـــدر ســــوی پســر از روی اُلفـَـت           

نظرکـــرد وبگشت حیران زصحبت

خداونــــدا! چــــه بـــاشد پاســـخ من          

نگـُـنجـــــد تــــا بـــــدانجا دانش ِ من

خدایــــا دادی حکمـــت آنکه خواهی          

بـــــدادی توبه هرکس آنـچه خواهی

چگونـــــــه من جواب ازغـیب دانم            

اگر دستـــــــــــم نگیــــــری نا توانم

بقلبـــــــش نـــور حق روشن بگردید          

زبــــانش با جوابـــــش تن بگـــردید

بگفتــــــا ای عزیز نــــــــــــور دیده          

بــــگویــــم آنـــــچه از حِکمت شنیده

حدیـــــثِ پـــــاکِ پیغمبرهمـین گفت           

ز داود و سلــــیمانـََش چنیـــــن گفت:

دو مادر بــــــود بــــاهم گرمِ صحبت          

دو کودک گــــــرمِ بازی جایِ خلوت

قضـــــا گــُرگی برون شد از کمینگاه         

دَریـــــدو بُــــــرد با خود کودکـی را

دو مـــــادر نـــــاله و فریــــاد کـردند         

دریــدنــد جامــه، بر سر خاک کردند

سُراغ ازگـُـرگ ونـَه ازآن پســـر بود         

دو مــــادر بــــود و تنها یک پسربود

دو مادر خشــــم شـــــان دنبال کردند          

بــــــرای آن پســـــر جنـــجال کردند

یکی گفتـــا که گـُــرگ طفـلِ تـُرا بُرد         

دِگر گفتــــی که نـَـــه طفـــلِ تـُُرا بُرد

بـِبُـــــردند مــاجــرا در نـــــــزدِ داود         

قضاوت کـُُن بَه ما سردا ِر جــالوت

یـــکی مِهتـــر بَه سِـن بود از دو مادر        

بــــدادنــــد طفل بَه وی از امـِر داور

جوانتــــر را طلــــب کردنـــد ایثـــار         

خـــــداونــــدت دهــــد اطفــالِ بسیار

قنـــــاعت چون نشد حاصل بدینسـان          

بــبُردنـــد قصــــه را نــــزدِ سلیمان

تو پیــــغمبر حکیــــم و پادشــــــاهی          

قنــــاعت دِه بَه حِکمـت آنکه خواهی

سلیمان گفت موضوع آشـــکار است          

درین مشکل تفکر درچه کار اســـت

دو مادر یک طفــــل اندر میان است          

مساوی گیرد هریک، این عیان است

کنیـــــد آن طفــــل را تقسیـــــم بردو          

دهیـد یک نصف، هریک را ازآن دو

جـــوان مـــادر فغان و ناله ســر داد           

نبـــــاشد طاقتـــــم از داد و بیــــــداد

نِیــَـــم مـــن مادر آن طفلِ معصـــوم          

خطــــا گفتــــم خدایـــا بــر تو معلوم

مُسِــن مادرپُر ازشــور وشفــا خوش          

بیـــامد تا بگیـــــرد طفــل در آغوش

سلیمـــان گفت روشن شد بَه من راز          

نشـــد زیبــــا بَه بــــالِ غیــــر پرواز

ندیـــــدم مادری کــــآرام گیــــــــرد           

زطفـــــلش از بَـــــدي کس نام گیـرد

اگر مویــــی زطفــــلش کـَـــم بگردد          

همـــــه گیــــتی بَه وی ماتـَــم بگردد

دهیــــدش طفـــل بَه آنـکه کرد فریاد          

که وَی مادر بُوَد طفلـــک شـَـود شاد

پسرجان چونکه دیدی حکمت اینست          

دهد ایزد بَه هرکس، حق چنین است

قریــــنِ حــــق بـِشـــو والا به همــت          

بخواه از وی کتاب و علم و حکمت

کتــــاب و هم حدیث همراهِ راهــــت          

بـــَـــه حکمت میرسی اَر او بخواهد

چه میدانی تو"شیردل"رازحکمت

سرودي و نَه خود همرازحکمت

******

شاعر

ولي شاكر

این زمانیست که هر کس به غم جان خود است
گوشه گیر از همه درگوشهء پنهان خود است
این یکی کشتهء ایمان و بسی را قاتل
وآن دگر بیخبر از ارزش ایمان خود است
گردن افراشته بسیار توان دید به شهر
نتوان یافت سری که به گریبان خود است
دوره ای آمده که ملت من خوار و فقیر
و گدای در هر سفلهء دوران خود است
ملتی که شده محکوم به نابینایی
گوش او ناشنو ناله و افغان خود است
حیرتم این که چسان روز و شب آرام کند
آنکه بی بهره ز آرامش وجدان خود است
بس که "شاکر" شده بازیچهء بازیگه دیر
غافل از حال بد و بی سر و سامان خود است

******

شاعر

محمد یوسف صفا

 

دل گمگشته

به یاد قامتش گر اه و افغان می‌توان کردن

زفکر جلوه اش روشن شبستان می توان کردن

نمیدانم کجا گم گشت دل لیک اینقدر دانم

سراغش را همی درزلف خوبان می توان کردن

به بی رحمی زبرقت سوختی جان و تنم آخر

شکایت ها زتو ای چشم فتان می توان کردن

نشد گرلیلی مقصود حاصل زین چمن ،باری

چومجنون خانه درکنج بیابان می توان کردن

زدی،بستی،شکستی شیشه دل را به جور آخر

به عاشق چنداین ظلم نمایان می توان کردن

ادب می داردم در ضبط تمکین حیا ورنه

شکایت از تو ای مهرو هزاران می توان کردن 

به سان غنچه تا کی در خموشی زیستن مارا

ز بشگفتن جهانی را گلستان می توان کردن

گرفته کنج غم «یوسف» زبس بی التفاتی ها

نگاه لطف بر این خانه ویران می توان کردن

******

نگارگـــــــــــر - (شب هفدهم جون 1987 پشاورــــ پاکستان)

  شاعر بودن هم دردیست بس بزرگ

من این شعررا درهفدهم جون ۱۹۸۷ برابر با ۲۶ جوزای ۱۳۶۶ در شهر پشاور سروده ونوعی دردِ دل با خود کرده بودم.اکنون که به سوی آن سال ها می نگرم شعر برای من بسیار دردِ سرآفرین بوده است ودرمراحل مختلفِ زندگی صاحبان قدرت کوشیده اندبا نشان دادن شکوه وجلال ثروت واقتدارمرا دردرونِ خودم گرفتار وسوسه های گوناگون تطمیع بنمایند و هم قلم این وسیلۀ بسیار پاک را که آفریدگارِ جهان بدان سوگند یاد کرده است وهم استعدادِ نگارش مرا برای هدف های باطل درخدمتِ خودبگیرند ولی من به مددِ آن قناعتِ عرفانی که خدای بزرگ برایم داده است برآن وسوسه ها غلبه کرده ام ودرتمامِ عمر حتی یک جمله ننوشته ام که به حقیقت بودنش اعتقاد نداشته ام وبدین جهت همیشه با خود وبا نفسِ خود درپیکار بوده ام ولی درد سرافرینی های شاعری ونویسندگیی من درهمین جا ختم نمی شود.بارها مزۀ تهدید وتخویف رانیز چشیده ام ودرزندانها خوابیده ام اما هنگامیکه تهدید وتخویف می خواسته است اراده ام را ضعیف کند ویا هوای ثروت ومکنت می خواسته است نفس راحت طلب را مغلوب کند با خودجدال نموده وبرخویشتن نهیب زده ام وبا درونِ خود به دردِ دل پرداخته ام.این سروده نیز یکی از همان دردِ دل هاست که با خود کرده ام ویا بهتر است بگویم یکی از همان نهیب هاست که برخویشتن زده ام وهنرِ پُشت پا زدن رااز"بیدل" آموخته ام که گفت:        (گردِ دماغِ همت، سرکوبِ هر بناییست+++ قصرِ فلک بلند است گرپُشتِ پا نباشد.)

پیــــــــــــــام به شاعرِ قرن

بگو ای شاعرِ این قرنِ بیمار وتب آلوده،

بگو این جا درین گیتی چه می بینی؟

برو مانندی سعدی سیر درآفاق وانفُس کن

هوای اختناق آمیزرا هر سوتَنَفُس کن.

     *********************

اگر تو شاعرِ این قرنِ خون وآتشی باری،

به پرواز آر شاهینِ فلکتازِ خیالت را،

ببین هر گز مترس از آنچه می بینی؛

جهـــــان زیباست، اما مردمش زشتند،

به غیر از تخم نفرت در زمین چیزی مگر کِشتند؟

      **********************

مترس از عنکبوتانِ سیاست باز وجالِ شان

که دردامِ هوس غیر از مگس چیزی نمی گیرند

هـــُنر مانندِ عقــــاب است وبا پستی نمی سازد،

ترا رهتوشه گر از عشقِ انسان است

اسیر اندر طلسمِ عنکبوت هیهات بس ننگست

که این شمشیرِ جوهردار با بیداد درجنگست.

 ***********************

جهان بازیچۀ مُشتی هوسران است،

وُ جُـــز الماسِ کاذب نیست در صـــرّافه بازارش؛

فریبت می دهند هر لحظـــــه با صبحِ دروغِ نَو،

عدالت مـــــُرده واربابِ قدرت از جنون مستند،

چه ملت ها کزین دیوانگی درخاک وخون خُفتند؛

ولی معیارِ تو  معیارِ آزادیی انسانست

که مُــــرغِ درقفس خوکرده را هم نان فراوانست.

   ***************************

برای تو ازین گندیده حیوان طعمـــــه می چینند،

وُ هرسو عنکبوتِ مست قدرت می تند تارش

تو گر دامــــن فرا چیدی وچشمِ خویش بگشادی،

نیالودی اگر با گنــــــدِ آن دامانِ وجدان را؛

وُیا تارِ هوس بربالِ پروازت نپیچیــــــدی،

به جـــــُز حق برزبانِ خامه گر حرفی نیاوردی،

تو آنگـــــه شاعرِ این قرنِ بیمار وتب آلودی،

که درمُـــــرداب هم دامن زآلایش بپالودی

    *********************

وگرنه شاعرِ دربارِ چنگیــــــز وهُلاکو باش،

وبرتابوتِ خون آلودِ انسان پایکوبی کُـــــــن

هــــزاران کودک ار مُـــردند،چشمانت فرو می بند

زشهـــــدِ شهــــوتِ طاغی تو کامِ خویش شیرین کن،

نوای بزم آن شب زنده دارانِ هوس برخوان،

دلِ خود از ثناخوانیی دکتاتور کن شادان،

مَپُــــــرس از کس چه میخواهــــد اگر حافظ همی گوید:

"شب تاریک وبیم موج موج وگردابی چنین هایل"

"کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل هـــــا"

که این ساحل به غیر از ساحلِ آسوده حالی نیست

تلاشِ ماکیـــــان درخاک غیـــــر از دانه پالی نیست.

    ************************

اگـــــر آزاده اي مانندِ سقـــــراطِ بزرگ آری،

ترا هم دستِ قـــــــدرت شوکرانِ مرگ می بخشد،

وگــــــر دستت بلــــــرزد، مرگِ آزادیست،

که آزادی به غیر از انتخاب حرفیست نا مفهـــــوم،

اسیرِ خویشتن گرنیستی هر لحظه آزادی؛

سخن گر درحـــــریر نازکِ پندار درپیچی،

صدایت نارسا وگنگ خـــــواهد شد،

رسا فریاد زن آنگه که استبدادِ خون آشام؛

گــــُلِ آزادی واُمید راپرپر کند بیباک،

سپیدی برسیاهی گر تفـــــاخُر کرد غوغا کن،

که تا این طشتِ رسوایی زبامِ قرن اندازی،

جهـــــانِ فارغ از نیرنگ وانسانِ دگـــــر سازی

بلی، ای شاعـــــر این قرنِ بیمار وتب آلوده،

جهـــــان زیباست اما مردمش زشتند،

به غیراز تخـــــم نفرت درزمین چیزی مگــــر کِشتند.

******

انجینرمحمدهاشم رائق

پاداش مادر                        

 

عجب رنگین بود این زندگانی            

 برنگ باغ وبوستان خرانی

 

که یک رنگش بدیگر برنخواند

چو روزی بگذرد دیگرنیاید

 

اگر آید نباشد به مثل دیروز

شبی بگذشته وآید دیگرروز

 

زروز، و روزگاران زمانه                

بماند کرده ها ازما نشانه

 

ببندد نقش براذهان و افکار

تمام خوب وبد، پنداروگفتار

 

هزاران قصه های ناب ورنگین         

بیاد مانده زروزگاران پشین

 

چنان گویند که بوده دو برادر           

برادرکی بود با هم برابر

 

یکی خودخواه وخودبین وچالاک        

دیگر یک آدم مغروروبیباک

 

پدررفته ازین دنیا به حرمت           

بجا مانده ز خود اموال وثروت

 

بود مادرزبون وزارونالان            

زمرگ همسرش دایم به گریان

 

زفرزندان دل آزرده دارد

وجود خسته وافسرده دارد

 

بود همراز او یکدانه طوطی        

 که راز دل کنند باهم خصوصی

 

شدند نا ساز دمی هردو برادر       

 خیال مال میراث بوده بر سر

 

به آخر هرچه بود تقسیم کردند      

 زمین و باغ وملک را نیم کردند

 

سخن آمد سرطوطی ومادر          

کدامش از تو باشد ای برادر

 

بگفتا مادرم پیروذهیر است

وطفلانم همه خوردو صغیراست

 

نسازد بر محیط خانه من          

 به هم پاشد نظام لانه من

 

ندارد خانم من طاقت کار         

 کند خدمت به شخصی پیر وبیمار

 

بمن طوطی بده که شوخ وشنگ است                                                              

سخن دان وسخن گوی وقشنگ است

******

هاشم رائق

مادر                 

مادر بیا به باغ تمنای دل نگر

بر آستان خلوت امواج گل ها

آنجا نگر که فرزند ناز تو سال ها

در پای گلبن صلح و صفا غنیده بود

 

خشکیده آن همه بوستان دلپذیر

سر زد جای لاله امواج از خون ها

بلبل به بست رخت سفر از دیار خشک

زاغ و زغن بر تک درخت خشک و بی ثمر

 

مادر نگر که دشمن غدارو حیله گر

چنگ زد و سینه مام وطن درید

برخاک وخون کشید همه هست و بود ها

چیزی نماند از آن سرزمین ها

 

مادر نگر که تخم کینه ونفاق

چه ماهرانه کاشتند در کشتزار دل ها

 

حالا که گیره خورده بغض ودرد ها

اندر گلوی ملت غیورو سر فراز

وین رنج بیکران اولاد آدمی

سوزآورد بدل دست بر آسمان بکش

فریاد مادری توام به سوزدل

از حنجره بیرون کن به کهکشان ها

اکنون بیا ودست تمنا بلند نما

بهر نجات ومام وطن بر آسمان ها

 

آنجا که روح پاک شهیدان راه حق

درآستان عزت ورحمت غنیده اند

شاید،شایدبه پاس حرمت والای مادری

برچیده شود دامن الام ودرد ها.

******

سیلاب ویرانگر فراه در زمستان همین سال ۲۰۱۹ -چشمدیدی از شبکه تلویزیونی طلوع - 

پروفیسور داکتر عبدالواسع لطیفی

وقتی گزارش تکان دهنده و المناک سیلاب مدهش شهر فراه را با چشم سر دیدم یادم ازشعر حماسی سعدی آمد که قحطسال دمشق را مواجه به خشکسالی وزمین سوزی وتلفات مالی وجانی شدیدترسیم نمود ه بود، ولی در شهر پر حاصل فراه سیلاب وآبخیزی ویرانگر مردم ومزارع و مواشی را به تباهی کشانید…اینک صحنه غم انگیز چنین چشمدید را در چند مصراع آزاد تقدیم میدارم :

چنان سیلابی سرازیر شد اندر فراه

که نه خانه و کاشانه ماند نه مزرعه و راه

ناله برمیکشید طوفان در تلاطم مدهش امواج

با رعد و برق و بادهای سخت همراه

فرو میریخت سیلاب زدامن هر کوه وکمر

نماندسبزه و شجر نه علوفه جزچند برګ کاه

سیلاب مهیب و ویرانگر بود در مسیر گذرش

تو گویی سرکشیده ز هرسوعفریت و نهنگ و اژدها

مکدرشد آسمان وتاریک ماند خانه ها بی نور چراغ

مردم و مواشیی ز خشم  طوفان می شد پیهم تباه

خروش کودکان بشنوو گریه  زار مادران

دا درسی نداشتند جز انعکاس شیون وآه

سیلاب ببلعید همه چو ددان وحشی بی بند وبار

نا پدید گشت زآسمان خورشید و ستاره و ماه

نعره طوفان با تلاطم امواج می آمیخت

با رعد و برق وتند بادها به همراه

مزارع غرقه در آب ومواشی سر گشته ونیمه جان

به یغما رفت باغ وباغچه و نا پدید شد جاده و راه

اجساد مردگان صحن مزارساخت روی دریا را

زنده ها در تلاش آخرین ملجا وامانده و گم کرده راه

خداوندا آسیب دید گان فراه را احیای مجدد بخش

تا باز رستگاری یابند در پناه آن ایزدی درگاه .

******

اشعار نذیر ظفر 

 

15/9/10 ورجینیا

انتظار

چــــشم سبز تو نو بهار منست

خط و خال تو در شکار منست

کشــــــــته گردم به تیغ ابرویت

در صف عا شقان شعار منست

لب تو لعل ای از بد خشان است

رخ تـــــو لا له ای مزار منست

با تو هـــــر گز نمی رسم لیکن

خوشتر از وصـل انتظار منست

با ختـــــم جان و دل اگر عمری

زنده گــی بازی در قمار منست

از نصیحت ز بسکه خسته شدم

بازی گوشی همیشه کار منست

 

13/07/04

بدم می آید            

دوستان ؛دزد و تبهـــــکار بدم می آید

جانی و قاتــل و غــــــدار بدم می اید

مفلسی خوب و جوانمرد مقامی دارد

پول داران ربا خــــــــوار بدم می آید

مرحبا باده فروشــــی که مصفا باشد

چهره ای زاهـــــــد مکار بدم می آید

همت دشمن یکرنـــــگ بلند است ولی

یار  دو روی و دو کــردار بدم می آید

سگرت هرچند ضرر های فراوان دارد

تف و پف کردن نصـــــوار بدم می آید

خوش بوددیدن گلـــــزارو هوای وطنم

لیــــکن از طا لب و اشرار بدم می اید

مغرض هر جا که بود فتنه بپاه میدارد

فتـــــــنه گرتا به کلان کار بدم می آید

 کیف بهار  

 

بیا که نگــــــهت جان میدهد هوای بهار

بـــــــــسان غنچه بخندیم در فضای بهار

بـــــــــپای گل بنشــــینیم عا شـــقانه بهم

هزار شــــکر گــــــــذاریم از خدای بهار

تو بوسه کن گل و من بوسه بر گل رویت

که یاد گار بمــــاند بوســـــه هــــــای بهار

چو غنچه باز بـــــکن چاک پیرهن بر من

که عــــــــطر شوق بریزد ز دل بپای بهار

ز دســــت لاله بگـــــیریم جــــام مستی را

بروی ســــبزه کنـــــــیم ناله با صدای بهار

(ظفر) ز جور شتا پیش موج گل میــگفت:

هزار فـــــصل ز مـــــستان شود فدای بهار

 

13/31/08

تصادفی    

 

 

دل هـــای داغـــــــــدار نباشد تصادفی

شب نــاله هـــــای زار نباشد تصا دفی

چون دل بسوزد اشک بیاید زچشم کور

چشمـــــــــــان اشکــبار نباشد تصادفی

بی رنـــج باغبان تو مــجو نگهت چمن

گلــــــــــهای نو بـــــهار نباشد تصادفی

تقدیر من قـــــــــلم زده شد با جمال یار

پیـــــــــــوند ی ما و یار نباشد تصادفی

امـــــــیدی است بهــــــر تجلای معرفت

این رنـــــج و انتـــــظار نباشد تصادفی

هرزنده جان وظـــیفهء دارد درین سرا

خلــــقت ز مـور و مار نباشــد تصادفی

از ید کردگــــــار بــــــچرخد سیاره گان

ایــــن چــــــرخ روزگار نباشد تصا دفی

 

عا شقان  

عا شقانم عشق را رها نکید

دل ازیـــــن ماجرا جدا نکنید

پشـــت ملا و مو لوی نروید

پیــــــروی غیرِ از خدا نکنید

فــــــــــقر دارد مقام بی همتا

خـــــــنده بر جامهِ گدا نکنید

چـــون خداوند تان غنی باشد

چشــــــم بر جیب اغنیا نکنید

هر قضــــــا میشود بجا لیکن

دیــــــــــدن یار را قضا نکنید

غیر درگاه حضـــرت معشوق

قامــت خویش را دو تا نکنید

******

شاعر امان الله نصرت              
ملي احساس

 

خاورې د وطن مو ګلورينې دي

مونږ پرې تويې کړي خپلې وينې دي

 

ځو به د وختونو له کاروان سره

سپينې دي د ژوند لارې مو سپينې دي

 

مونږ ملي غرور ملي احساس لرو

پاڼې د تاريخ زمونږ رنګينې دي

 

ټيټې به زمونږ د پت شملې نه شي

سترګې د غليم که راته سپينې دي

 

ننګ لري غيرت لري ايمان لري

پيغلې د وطن مو نازنينې دي

 

غرونه موښايست لري ښکلا لري

ښکلې سردرې مو لا حسينې دي

 

دا وطن مو ځان دا مو جانان وطن

لوله کارنامې زمونږ رنګينې دي

 

داد شنو زمرو او ګوربتانو کور

خاورې يې کيميا اوبه شيرينې دي

 

ځار شه ترې نصرته د لندن ښکلي

نجونې د هيواد زمونږ سنګينې دي 

******

 

زيرى

 

د خندا زيرى به څوک راوړي وطن ته

د سبا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

د بڼو فرش مې پر لارو غوړولى

د اشنا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

تورتمونو مې پر کور کړى يرغل دى

د رڼا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

چې هيواد مې يو ځل بيا د اسيا تاج شي

د ښکلا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

د مجنون سترګې څلور په انتظار شوې

د ليلا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

په ګودر چې اتڼونه شي د پيغلو

ربه دا زيرى به څوک راوړي وطن ته

 

د نصرت د زړه زخمونه چې ټکور کړي

د دوا زيرى به څوک راوړي وطن ته

******

 

معلم ته

 

ته ډيوه د تورتمونو ته سپوږمۍ د تورو شپو يې

ته رڼا يې ته ښکلا يې ته لارښود د قافلو يې

 

معلمه معلمه اى د وخت لويه سالاره

ته د لوړ مقام  څښتن يې مربي مو د فکرو يې

 

ته استازی د سحر یې د سپیدو په لور دې یون دی

 یې وارث د انبیاوو، ته خاوند د عظمتو یې 

 

پيغامونه د الفت دې د رڼا له چم نه راوړل

په رښتيا عظيم انسان يې ته لايق د تعريفو يې

 

د فطرت ښکلا رنګونه، تا دستورو پټ رازونه

په خپل فکر کړل روښانه ته ښايست د زمانو يې

 

ستا د سوي زړه درزا کې ډيرې هيلې د رڼا دي

ته قاصد د معرفت يې ځلاند ستورى دوختو يې

 

تا د نور له کاروانونو تا د وړانګو په لاسونو

د عرفان ګلونه ګلونه راوړل ته سپرلى ډک له وږمو يې

 

د نصرت قلم به ستايي ستا تلپاتې خدمتونه

ته لايق د تعريفو يې مستحق د تعظيمو يې

******

د غم څپې

 

نظر مې د ښکلا د کلي غلو دی رانه وړی

پرهر پرهر زړگی مې ليونو دی رانه وړی

 

ای هسکه په سلگو يم د بيلتو ن په شومه دم کې

له سترگو نه مې خوب د غم څپو دی رانه وړی

 

زما کلي يې وران کړل سره اوسپين يې رانه يوړل

غمی د کوه نور څو غلچکو دی رانه وړی

 

پريشانه انديښنې مې را خورې د زړه پر کوردي

د هيلو سباوون تورو تيارو دی رانه وړی

 

ای وخته د رقيب د ستمونو په اورسوځم

سکون د ژوندانه مې حاد ثودی رانه وړی

 

له او ښکو څخه ډک چې دي دستوروگريوا نونه

شهيد شهيد اختر د جنگ لمبو دی رانه وړی

 

نصر ته په وطن ښکاری چی بيا غدۍ پر يو تی

شپو نکی د هسکو غرونو بوړ بو کودی رانه وړی

******

ژوند نغمه

 

راشه چې اشناغزل غزل دې کړم ټپه دې کړم

راشه د وختونو د سپرلي خوږه وږمه دې کړم

 

راشه د سپوږمۍ له پلوشو درته اميل جوړ کړم

راشه چی د حسن او ښکلا بله ډيوه دی کړم

 

راشه چه دې ستوري سپينې غاړی ته هارونه کړم

راشه چې دې مينه کړم د ژوند مسته نغمه دې کړم

 

راشه چې کو څه دې استانه د ملنگانو شي

راشه چې مينا دې کړم د ميو شنه پياله دې کړم

 

راشه بلبلان درته په پښو کې په سجد و کړ مه

تانده گل غوټۍ دې کړمه گل دې کړم غنچه دې کړم

 

راشه شونډې گل اننگي گل سترگې دې گل کړمه

ښکلې په هنر درنگ او حسن ترانه دې کړم

 

راشه درنه جوړ چې زه ښايست د زما نو کړمه

راشه د فطرت درڼا گانو سر چينه دې کړم

 

راشه چې د مينی پټ رازونه درته ووايم

راشه زه نصرت چې د زړگي کورکې د يره دې کړم   

******                         

گواښونه

 

د يار کوڅه کې رقيبان راته گواښونه کوي

توري په لاس بيا غمازان راته گواښونه کوي

 

زما د يار د مخ رڼا يې پر زړه او ربل کړی

ځکه نن ستوري د اسمان راته گواښونه کوي

 

ما ويل د گل پر پستو شونډ و به مې شونډې ږد مه

د زمانې سپيره خزان راته گواښونه کوي

 

له ما نه غواړې په سرووينو گټل شوی جانان

د خوږي ميني د ښمنا ن راته گواښونه کوي

 

گناه مي داده چی ښکلا د خپل وطن مې ستايم

د تو رتمو نو خاوندان راته گواښونه کوي

 

قلم مې اخلي رانه ژبه په چاړو غوڅوي

وايي چې چوپ شه غداران راته گواښونه کوي

 

زه خو بچی د خپل وطن يم خپل وطن مې خوښ دی

په کوم يو جرم سره ليوان راته گواښونه کوي

 

د ژوند په لارويې زما د ښکليل دا مونه ايښي

دارما نونو قاتلان راته گواښونه کوي

 

ما مې غزل سره لوظونه د حجاب کړي دي

د نقد مور چل نه طالبان راته گواښونه کوي

 

سپين سپين به وايمه سپين زړه لرمه سپين مې خوښ دي

خير که د تو رو شپو ديوان راته گواښونه کوي

 

نصرته سربه غليمانو لره ښکته نه کړم

که د مرگونو قصابان راته گواښونه کوي

******

 

اوښکې      

 

ماتې دې ګلڅانګې تاندې تاندې کړې

ښکلې ګل غوټۍ دې خاورو لاندې کړې

 

اى د وخت خزانه دادې څه وکړل

غوڅې دې زمونږ د زړونو مراندې کړې

 

وايه انتقام د کوم تقصير اخلې

غوښې دې انګار کې لاندې باندې کړې

 

مه ږده قدمونه د چنګيز په پل

اوښکې دمظلومو دې بهاندې کړې

 

دا په کوم سوغات کې په جامونو کې

وينې دې رقيب ته زمونږ وړاندې کړې

 

درومو په ميړانه د حسين په لار

هرخوا مو دحق جنډې رپاندې کړې

 

غوڅ که مو سرونه شول خو ټيټ نه شول

پاڼې د تاريخ مو لا ځلاندې کړې

 

دا خو واړه ستا د زوال نښې دي

سترګې د نصرت که دې ژړاندې کړې

******

غزل      

 

د ژوند اوږده توبه مې ګناهونه ماتوي

د  يار  ليونۍ سترګې  خمارونه  ماتوي

 

راوړي دي خمونو کې ساقي پردي شراب دي

رندان زما د چم چې دې جامونه ماتوي

 

زاهده دا خو واړه تش د پېو مجنونان دي

محراب کې چې په دروغو خپل سرونه ماتوي

 

ما کړى دا سوګند دى   چې به ځان درنه لوګى کړم

افغان   کله   دلبره  خپل   لوظونه    ماتوي

 

نصرته لاس له مېني نه وانخلې څو دې سا وي

منزل ته نه رسېږي څوک چې زړونه ماتوي

******

د وږمو کاروان

 

فکرونه مو د ستورو قافلو سره تړلي

وختونه مودهيلوله سپيدو سره تړلي

 

داوښکو سمند ر کی لټو و د منزل نښې

بيړۍ دارمانو نومو څپو سره تړلي

 

خوندونه به خود اخلود فطرت له رنگينونه

خيالونه مو د گلو له غنچو سره تړلي

 

وږمی به په موجونو او فضا غزل غزل کړو

د زړونو درزاگانی مو ټپو سره تړلي

 

منو به يی په سترگو خود مغروری اداگانی

د يار وريښمينې زلفی مو نغمو سره تړلي

 

په مينه يی هر څاڅکی سره نوم داشنا اخلو

مونږ ستړی ستړی اوښکې له تسپو سره تړلي

 

ټکور به موا خرشی داد سوو زړو زخمونه

د رد ونه مو د صبر تعويزو سره تړلي

 

کعبی ابا د ووبه اوسی د زړونوميکد وکی

زاهده گناهونه مو تو بو سره تړلي

 

سپرلی سپرلی وختونه راولو به گران هيواد ته

گلونه د نارنج مو له شملو سره تړلي

 

نصرته د زړه وينی مو د گل په شونډ و څاڅي

تقد ير مونصيبونه له ازغو سره تړلي

******

د اوښکو ډالۍ

 

ستا حسن به د زړه په پرهرونو کې کرو

خندا به دې د اوښکو په موجونوکې کرو

 

لاسونه به دې تاو کړمه سپوږمۍ له سپينې غاړې

ستا  ښکلې  پلوشې  په  منزلونو  کې   کرو

 

تيارو راڅخه وړى سپين سبا دى دا څو کا له

ستا څرک  اى  رڼا  ځکه  منزلونو   کې  کرو

 

دسولې ښاپيرۍ کله به رسو ستا درشل ته

د وصل تلوسې دې په فکرونو کې کرو

 

تقدير مونږه له هست څخه يو مخکې نا بود کړي

ژوندون چې مرګ نه مخکې په قبرونو کې کرو

 

ما ويل ګوندې اختر که مو دې شاړ کلي ته راشي

نکريزې په زخمي- زخمي لاسونو کې کرو

 

پيغام د سولې امن ګوندې راوړي ګران هيواد ته

ګلونه   د  نارنج  د  جنګ  اورونو  کې  کرو

 

د پيغلو په قبرونو که بيا شنه ښکلي چنار شي

شهيد - شهيد منګي په ګودرونو کې کرو

 

سپرلي د زمانې به په سجدو کړو ستا ښکلا ته

وطنه  دا ستا مينه  به  په  زړونو  کې کرو

 

اي ښکلى ننګرهاره اى د سرو ګلونو هاره

وږمې به دې په زلفو ولونو ولونو کې کرو

 

نصرته ! ستا د زړه دنيا ده ډکه  له تڼاکو

تنکي - تنکي زخمونه  دې  ګلونو  کې  کرو

******

زخمي زخمي وطن

 

تيارو زمونږ د چم سپينه سپوږمۍ ده رانه وړې

بې  رحمه  خزانونو  ګل غوټۍ  ده  رانه  وړې

 

غليم راته د ژوند ټولې اسرې تالاوالا کړې

د غم تورو لښکرو مې کيږدۍ ده رانه وړې

 

رقيب  راته  په  تورو  غوڅوي د زړونو مراندې

د جنګ  خوني  ديوانو  ښاپيرۍ  ده  رانه  وړې

 

دزړه کشمير مې بيا د غم هندوانو تسخير کړى

د  اوښکو  سمندر  د  ژوند  بيړۍ  ده رانه وړې

 

دا  څوک  مې   ورانوي  د ځوانو  هيلو  منارونه

دا چا مې د خيالونو  شهزادګۍ  ده رانه وړې

 

 

د پيغلو د بنګړو شرنګار چې نه راځي ګودر نه

اغيارو   مې   د   مينې   ليونۍ  ده  رانه    وړې

 

له وينو وينو سترګو جنازې درومي د اوښکو

دا چا د زړه درزا هره سلګۍ ده رانه وړې

 

ما  پريږدۍ  چې  ژړيږم  او  د غم  ترانې  وايم

د  بر  کلي  دښمنو   درخانۍ   ده   رانه   وړې

 

هر څه يې رانه يوړل که ياقوت وو که لالونه

دا  چا  زما  د غرو مسته هوسۍ  ده رانه وړې

 

د  غم  په  تبر  مه  وهۍ  زما  د  خيال  نښترې

دا  تاسو  خو  مماڼې  او  څيړۍ  ده  رانه  وړې

 

دا  چا  مې  د صابر  ملنګ  غنم  په  اور سيزلي

دا  چا  د  احمد خان د  ننګ  پګړۍ ده  رانه وړې

 

دا چا مې د جهاد تاندې اسرې په سين لاهو کړې

دا چا ځما ګټلې قربانۍ ده رانه وړې

 

ميونده چا سرتورې کړې نن بيا د وطن پيغلې

دا چا مې لوپټه د ملالۍ ده رانه وړې

 

کړه چا د وطن ناوې د واده په شپه کې کونډه

دا چا مې جنازه د ازادۍ ده رانه وړې

 

هر چا شهيد شهيد کړ دا زخمي زخمي وطن مې

هر چا د ارمانونو ناوکۍ ده رانه وړې

 

نصرته    ستمګرو   راته   هيلې  کړلې   خاورې

حالاتو  د  خپلواک  احساس   نړۍ ده رانه   وړې

******

 

غزل

 

ظالمه بيا په کوم الزام مې وژنې

سهار مې وژنې هم ماښام مې وژنې

 

مخ به دا ستاله تورې وانه ړوم

که دو طن په ننګ و نام مې وژنې

 

دا اوچت سر به درته ښکته نه کړم

په سر د دار او که په دام  مې وژنې

 

ګوتې مې غوڅې کړه قلم مې مات کړه

ژبه مې پرې کړه که کلام مې وژنې

 

د ستم غشي وروه پر زړه مې

خير که په غيږ کې د ګلفام مې وژنې

 

يمه افغان راباندې ګران دى وطن

د غلامانو په غلام مې وژنې!

 

کړې نصرت دا فيصله رقيبه

وژنه په مينه که د قام مې وژنې

******

شعر ترجمه شده توسط استاد اسحاق نگارگر 

فلسفــــــــــــهٔ عشق

باشعری ازشیلی برخوردم ویادم ازحضرت مولاناآمد.مولاناعشق راشوق وطلبِ جاودانی

به شیوه های گوناگون میداند.به سخنِ دیگرعشق یک نیــرویااصل جذب وفناست که در

یک نوع هستی ازخود فنا میگردد ودروجود متعالی تربه یک هستی دیگرمیرسد.به نظرِ

مولانا:

گرنبودې عشق هستی کی بُدې  

کی زدې نان برتو وتوکی شُدې

نان توشُدازچه؟زعشق واشتهې 

ورنه نان را کی بُدې تاجان رهې

عشق نانِ مُرده را می جان کُنَـد

جان که فانی بود جاویدان کُنـــَد

دورِ گردون ها زموجِ عشق دان

گر نبودې عشق بفسُردې جهان

کی جمادې محو ګشتې درنبــات

کی فـــــــدای روح ګشتې نامیات

روح کی ګشتې فــــدای آن دمې

کز نسیمش حـامله شُد مریمې

هرچه جُـزعشق است شُدمأکولِ عشق

دوجهان یک دانه پیشِ نول عشق

عشق آن شعله است کوچون برفروخت

هرچه جُزمعشوق باقی جمله سوخت

ماند الاالله وباقی جمــــــــــله رفت

شادباش ای عشقِ شرکت سوزِ زفت

یا:

عشق جوشد بحررا مانندِ دیگ

عشق سایَد کوه را ماننـــــــدِ ریگ

عشق بشکافــــد فلک را صــــد شکـاف

عشق لرزانَد زمیـــــــن را ازگــــــزاف

عشق بحــــــری آسمــان بروی کفـــی

چون زلیخـــــا درهـــــــوای یوسفی

(مثنوی)

شیلی در شعر فلسفهٔ عشق همان را میگوید که مولانا قبل ازاو گفتــه است. نُخُست متن انگلیسی شعر اورا ازنظــــــر بگـــــذرانید:

                                             

 

                    Love’s philosophy

The fountains mingle with the river

And the rivers with the ocean,

The winds of Heaven mix for ever

With a sweet emotion,

Nothing in the world is single,

All things by a law divine

In one another’s being mingle—

Why not I with thine?

 

See the mountains kiss high Heaven,

 And waves clasp one another,

 No sister—flower would be forgiven

 If  it disdain’d its brother. 

 And the sunlight clasp the earth,

 And moonbeams kiss the sea—

 What are all these kisses worth

 If thou kiss not me?      

(Percey Bysshe Shelly)

                                  فلسفـــــــــــهٔ عشـــــــــق

چشمه ها به دریا می آمیزند؛

دریا ها با بحــــــر می آمیــــزند؛

باد های بهشت با یک احساسِ شیرین باهم جوش میخورند.

دراین جهان هیچ چیز تنها نیست؛

همه چیز با یک قانون درهمدیگر ابدی میشوند؛     

من وتو چــــــرا باهم نیامیزیم؟

******** 

ببین که کوه ها آسمــــــان را می بوسند؛

وموج ها درآغوشِ همــــــدیگر فرومیروند

تقـدیر؛آن دوشیزه– گُلِ زیبارانمی بخشدکه به سوی برادرباحقارت نگاه میکند.

نـــــورِ آفتاب زمین را درآغوش می کَشَــــــد

ونـــــورِ ماه تالاب هارا می بوســــد—

این بوسه ها چه ارزش دارد؛ اگــــر تو مرا نبوسی؟

(پرسی بسشی شیلی)

******                                             

     شاعر امان الله نصرت
     وياړلې حماسې


ځلانده ستورى پر اسمان ځلېږم
يمه افغان ځکه افغان ځلېږم

زه د نړۍ د تاريخونو ډيوه
له ننګه ډک يم مسلمان ځلېږم

هسکه شمله اوچتې سترګې لرم
هر يو غليم ته پر ميدان ځلېږم

سر ور کوم خو سرټيټي نه منم
ځکه تاريخ کې قهرمان ځلېږم

زه د وياړلو حماسو اتل يم
په هندو سندو په ايران ځلېږم

د هر غاصب او هر غليم سترګو ته
د ابدالۍ تورې په شان ځلېږم

د روسيې زړه ته ورختلي يمه
د بخارا پر هر بيابان ځلېږم

زه د ډيلي او پاني پت فاتح يم
پاس پر سينه د اصفهان ځلېږم

نصرته ما د وينو سره ورکړي
چې پر تندي د خوږ جانان ځلېږم

******

شاعر ولي شاكر

کنار دسته گلی 

بیا که با تو به فردا امیدوار شوم

رها ز واهمهء رنج روزگار شوم

امید وصل تو دارم که تا به گلشن عشق

کنار دسته گلی شاخه ای ز خار شوم

دمی که رنجه نمایی به کوی من قدمی

فدای یک قدمت یک هزار بار شوم

ز لطف سوز غم عشق روی تو آگاه

ز سوز نغمهء پرشور تبل و تار شوم

به باغ خاطره ات پرکشد خیالاتم

و همنوای دل بلبل هزار شوم

ز حرف حرف دلم بس زبانه زد آتش

رقیب شعله و رشک زبان نار شوم

چگونه چشم از این بیشه بندم و بروم؟

چو لایق کرم کنج چشم یار شوم

دعا کنید که با "شاکر" عاقبت شامی

نصیب قطره ای از شهد لعل یار شوم

******

شاعر ولي شاكر

تنور عشق

ترا ببینم و سر تا به پا ترانه شوم

نوای یک غزل ناب عاشقانه شوم

ز چشم مانده به ره بی بهانه ریزم اشک

که از برای لبت خنده را بهانه شوم

اگر چه خوی من آرام و خون من سرد است

تنور عشق توام، شعله را زبانه شوم

برای من تو یکی ساحل نه پیدایی

و من برای تو دریای بی کرانه شوم

تو برنگرد و برو تا نشانه های بلند

مرا بمان که یکی موج بی نشانه شوم

نهال غم به جنگل خیال من میرد

به باغ خاطرت ار رویم و جوانه شوم

هر آنچه خویش به سر آورم در آخر کار

شکایت از تو کنم، خفه با زمانه شوم

خدا کند که همیشه کنار من باشی

و در حضور تو ای کاش جاودانه شوم

به پا فتادت و "شاکر" به زاری ات پرسید

فدای عشق تو آخر شوم و یا نشوم؟

******

شعر ترجمه شده توسط استاد اسحاق نگارگر 

۲۱فبــــروری ۲۰۱۹برمنگهم

دِنیـــــــــــــــز لیورتوف شاعر انگلیسی ــ امریکایی

یک یهــــودی روسی درسرزمینِ روسیــه به عیسویت گـــــراییدوراهِ مهاجرت به سوی برتانیه درپیش گرفت.اوبازنی ازویلزبه نام بیاتریس اَده لید سپونرجیمزازدواج کرد.این مهاجرروسی پال فِلِپ لیورتوف نام داشت وبرزبانهای عبری؛ روسی؛جرمنی وانگلیسی مسلط بودوبه این هرچار زبان می نوشت.

این زن وشوهر به نامهای اولگا ودنیز دودختر داشتند.

دنیــــزلیورتـــوف کــه درسال ۱۹۲۳درلنـدن چشم برزندگی گشوددرده سالگی قریحهٔ درخورِتحسین شاعرانه داشت. این هردوخـــواهرتحصیلاتِ رسمی نداشتند ومادرِ شان آنان را درس میداد.

دنیــــــزلیورتوف چندین شعرِ خودرا مستقیماًبه تی.اِس. الیوت فرستاد والیوت اورابسیارتشویق وازقریحه اش ستایش کرد.دنیزلیــورتوف در سال ۱۹۴۸بامیچــــــل گوډمن نویسندهٔ امریکایی ازدواج کردورهسپار امریکا شد.

اورا شاعر امریکایی ـ انگلیسی میتوان خواند.دنیز لیورتوف درســــالِ۱۹۹۷چشم ازجهان پوشید.

ماکه بیش ازهمه به صلح نیازداریم شعری ازدنیزلیورتوف راکـــــه در بارهٔ صلح است با ترجمهٔ دری برای تان تقدیم میکنم.                     

                             

 

                  دربارهٔ صُلــــــــح وآشتی

صدای ازتاریکی فریاد کرد؛

شاعران برای ما باید تَخَیُلِ صلح را بدهند؛

تا به نیروی آن تخیلِ آشنا مصیبت های شدید را دور بیندازیم.

صلح تنها نَبودِ جنگ نیست؛

صلح خود شعریست که پیشاپیش کاروانِ خود میرود.

تا صلح نیاید تخیلش نمیتوان کرد؛

صلح را جُز درحرف های که آنرا ساخته است؛نمیتوان شناخت.

(صادِ آن صفا وصمیمت است ولام آن لطف است ولطافت وحای آن حلم است وحلاوت)

صلح دستورِ زبانِ عدالت است وانشای کمکِ متقابل

ما احساسِ آنرا چون آهنگی کمرنگ می شنویم وهمین است تمام آنچه راازصلح داریم!

به مجردی که استعارهٔ صلح را برزبان می آریم؛ سطری از صلح پدیدار میشود.

اگرجملهٔ صلح را بازآفرینی کنیم نیروی زندگانی مارا می آفریند ونیازهای ماراموردِ

پُرسش قرار میدهد!

آهنگِ صلح تعادُل وبرابری ایجاد میکند.

پیچ ومهرهٔ صلح پیچ ومُهره ای است که نبض هارا نسبت به جنگ تندتر به حرکت

می آرَد ونیروی بزرگتر ایجاد می کند.

بیت به بیتِ شعر صلح درجهانِ زنده اهتزازی ازنور ایجاد می کند ونورِ ان زندگانی را

دُرخشش کرستالی میدهد.

                                                Making   peace

A voice from the dark called out

“The poets must give us imagination of peace, to oust the intense,

Familiar  imagination  of disaster.

Peace, not only the absence”

But peace like a poem is not there ahead of itself,

Can’t be imagined before it is made,

Can’t be known except in the words of its making grammar of justice, Syntax  of mutual aid.

A feeling towards it, dimly sensing a rhythm, is all we have.

Until we begin to utter its metaphors, learning them as we speak.

A line of peace might appear if we restructured the sentence our

Lives are making, revoked its reaffirmation of profits and power,

Questioned our needs, allowed long pauses…..

A cadence of peace might balance its weight on that different

Fulcrums; peace, a presence, an energy field more intense than war, might pulse then, 

Stanza by stanza in to the world, each act of living,

One of its word a vibration of light—facet of the forming crystal.

                              By Denise Levertov 1923 __ 1997

******

سید همایون شاه « عالمی »

در فضیلت سخن

مردی که درفصاحت خود خوشکلام شد 

با منطق و دلیل به اوج ِ مقـــــــــــام شد

گفتار آدمــــــی ز تجلای فطرت است 

مرد از بیان دانش وعلـــمش به نام شد

از بس کلام آدمـــــــی تأثر مـــــــی کند

هـــــــر باخرد به انجمنـــــی احترام شد

بیچــــاره عاشقـــــی که نداند سـخنوری

معشـوقــــه از کـــلام پرازعشق رام شد

هـــرشاعری زدرب سخن شهره میشود

از پله هـــــــــای شعر به بالای بام شد

پیش از سخن ترازوی منطق به کــاربر

لهو و لهب به دانش و دفـــــترحرام شد

در مجلسی که لافــزنی حرف خالی زد

دیدی میانِ عــــــام چه رسوا و خام شد

من دربیان عشـق تزروِ سخن شـــــــدم

آمد شراب عشق به جـــــــــامم تمام شد

سنجیده گفـــــت آنچه همایون بیان کرد

نظم سخن گـــــــرفت چنین بردوام شد 

۲۴ مارچ ۲۰۱۹ م هیمارکیت – ورجنیا ایالات متحده امریکا

******

 

درخــــتِ زهـــــــــر

درختِ زهــــرشعریست از ویلیام بلیک شاعر انگلیسی. اودراین شعرِ خود میگوید که انسان گاهی ازدوستان آزرده میشود وبه حکم دوستی ازدوستان گله میکندوبه اصطلاح عقدهٔ دل وا میشود وآدم دوست را به خاطر خشم وآزُردگی ازدست نمیدهد.

اما انسان بردشمن نیزخشمگین میشود.آزردگی ازدشمن  را انسان نزدِ دشمن نمیبَرَد تا ازاو گله وعُقده راآب کند.خشم ازدشمن باترس همراه است واین خشم وترس نهال کینه راآب وافتاب میدهدونهال رابه درخت بدل میکندوآن درخت؛درخت زهـراست .میوه اش سیبی زهرناک است که دشمن دُزدانه می آید وآن سیب را میخورد واز پا می افتد.

یکی از بدترین خصوصیت های جنگ این است که خشونت وتلخ گویی رابه طبیعتِ ثانی بدل میکند. دور نروید نگاهی به همین فیس بُک بیفگنید.وقتی بانظـــرشخصی مخالــفت میشودآن شخص به جای استدلال منطقی متوسل به خشم وبدگویی میشود وبرای حریفِ خود یک رشته دُشنام وبدگویی قطارمیکند.بدین ترتیب نهال کینه دردلها رُشدمینمایدوآدم دشمن نیرومندرابه خدامیسپارَد.به هرصورت اگرانسان به مقامی بِرَسَد که بتوانددشمنِ خودرانیزببخشایدوبه گفتهٔ بیدل از«لب خامـوش»فکرانتقام کنداین همان کاراست که ویلیام بلیک نیزدرشعرِخــودپرورده است. من نُخُست متن انگلیسی شعررا اینجا برای تان میگذارم وبعــــدترجمهٔ آن را به شعر دری تقدیم میکنم.

           A poison Tree

I was angry with my friend:

I told my wrath, my wrath did end.

I was angry with my foe:

I told it not, my wrath did grow.

 

And I water’d  it fears,

Night and morning with my tears,

And I sunned with smiles,

And with soft deceitful wiles.

 

And it grew both day and night,

Till it bore an apple bright,

And my foe beheld it shine,

And he knew that it was mine,

 

And into my garden stole

When the night had veil’d the pole;

In the morning glad I see

My foe out stretch’d beneath the tree.

               

 By William Blake

 

 ( ترجمه از نگارگر)                  

درختِ زهـــــــر

    مــــــرا باری رفیقی بود نیکـــــــو                                                      

    دلــــــــم آزُردگی هـــا داشت با او

    نمــــــودم گِلــــه ای ونیک دیــــدم                                                        

   کـــه نخــــلِ خشمِ خـود ازدل بُریدم

  ولی بـــادُشمنی هــــم کینــــه ام بـود                                                                  

     که خشم وترس ازاودرسینه ام بود

    نگفتــــــم هیچ ازخشمــم بــــرایش

    گرفت اندر دلِ من کینه جـــــــایش

    نهـــــــالی در دلِ مــــن زد جـــوانه

    که آبش دادم از اشکِ شبــــــــــانه

    تبسُــــــــم های صبحــــــم آفتـــابش

    فریب ومکـــــــر هــم میـــــداد آبش

    شب وروز آن نهـــــالک درنمــوبود

    درختی گشت وسیبـــــی هم براوبود

    بسی خوشرنگ بودآن سیب ودشمن

    همی دانست میــــــوه بود ازمـــــــن

     شبی تاریک وســــرد آن دُزد طّ-رّار

     به باغِ مــــــن خــــــزیداز سؤ رفتار                                                   

     ولــــی فــردا به شادی دیدم آن مرد                                                               

    به پـای آن درخت افتـــــاده دم سرد

 ******

شاعر امان الملک جلاله:

پسرلي دنيكمرغۍ استازي

اي وطندارانونوي كال مو مبارك شه

ستاسوسعادت اوسرلوړ‎ی لہ خدايه غواړم

بیاشوپسرلې په نړۍ ټوله خوشالی راغله

تاسی ته همداسی خوشالی له خدایه غواړم

سره اوزرغون اوسۍ دګلانودغنچوپشان

تل موروغتیایی اوسوکالی له خدایه غواړم

خوندهغه سپرلې کا چه وطن کی سړی ناست وې

زه ژوند په وطن کی دایمی له خدایه غواړم

مستی دښادۍ میلی لغمان اوننګرهارکی وی

نوری په کابل کارته سخی له خدایه غواړم

پورته به جن‌‌‌‌‌‌ډه دسخی جان اوس پمزارکی وی

دارنګی میلی اوسیالی له خدایه غواړم

خدایه کړی آبادافغانستان ځمونږ دنیکوخاوره

 تل یی دبدخواه پایمالی له خدایه غواړم

زه امان الملک دافغانانوخدمتګاریمه

تل یی اتحاد او یووالې دخدایه غواړم

      اختر مو بختور شه

******

شاعر سید همایون شاه « عالمی»:

3-20-2019

تازه ترین قصیده ام را به عنوان تحفه سال نو تقدیم میدارم و برای شما عزیزان و هموطنان یک سال پرسعادت آرزو میکنم:

 

آهنگ بهار

آهنگ بهارست و نوای دل ِ سرشار

گیتـــــی شده فــــردوس برنگ ِ گل ِ پربار

انوارِ طــــــــراوت زده انواع ِ گل از باغ

تا شبنم گلـــزار گل آورده به رخـــــــــسار

نرگس به خمار ِ خود و هر نسترنی مست

بر دشت و دمن لالۀ سرخست نمــــــــودار

بر روی زمین است حـــــــیات نو و تازه

تا سبزه چو فــــرشی شده هرگوشۀ هموار

در قطـــــــرۀ باران بگو آب ِ حیات اسـت

اینجا چه نویدست چمن گـــــــشته گهـربار

هر بلبلِ مستـــــی چو منش نغمه سـرا شد

پیمانه تو مگذار درین فصل، نگــــونسـار

دل شوق هــــوای گل ِ پغمان به سـر کرد

گلغـندی چه دور است درین گـــــنبد دوار

ای همــــــــوطن خوب بیا وقت بهارسـت

هـریک به وطن کار نمائیم به مقــــــــدار

بازآ که درین فصل بهمدستــــــی گـرائیم

تا چند روانیم پیی مــــــــــرکب و افـسار

بیگانه بجر مطلـــــــب خـود هیچ نسـنجد

گر خـــــود ننمائیم درین ملک کمـی کار

بازآ که نهالـــــــــــــی ز محبت بنشــانیم

دلسوزی مجــــــوئید ازین مـردم ِ اغـیار

ما چــــــــــرک عدو پاک نمائیم ز سینه

تا لطـف ِ خــــــــــداوند شود بیش پدیدار

تا علم نخوانَیم وخـــــــــــرد کـارنگیریم

یک پول نیرزد همگــی این سرو دستار

در پشت خردمند که ایستادگـی خوبست

رهبر نشود هیچگهـــــــــــــی آدمِ بیمـار

ای ملــــــت مظلم به هوشیاری بخـیزید

خاموش نباشیم بدان به هر کارِ ستمکار

با همــــــدلی گـر ملت ما دست بهم داد

ایزد بکند گــــــم همه این ظـالم و غدار

درسجـدۀ عجز اسـت همایون به نویدی

برمیهن ِ غمـــــــدیده خدا باد نگــــهدار

******

شاعر پروین رحمتی:

3-22-2017

 

باز فصل بهار آمد و يار!

باز امشب ترانه ميسازم

غزل عاشقانه ميسازم

باز امشب به ياد روز نخست

جام مي را بهانه ميسازم

باز امشب دلم هواي تو كرد

زين سبب دل كرانه ميسازم

تو شمعی  من فدای سوختنت

خویش  را چون ، پروانه ميسازم

باز فصل بهار آمد و يار

ترا سبزينه جامه ميسازم

نوبهاران با تو زيبا است

نزد رقيب بهانه ميسازم

باز چون باد  نرم نرم صبا

پنجه ات  را چو شانه ميسازم

اي سرود من و نويدِ  وفا

من ترا چون ترانه ميسازم

عشق ما عشق جاويدانهٔ بود

زين سبب دل بهانه ميسازم

رحمتي هيچ ندارد جز يك دل 

من ندارم به جز این دل خویش

سر راهت نذرانه ميسازم

******

 شعر سفيد

شاعر فریبا الماس

زن

زن مادر است  زن  همسر است 

 

زن گرانتراز لعل و گوهر است  

      

زن نمود در و خانه و اجتماع 

 

زن ارام بخش فرزندو همسراست 

 

زن مقدس تَراز نماد كعبه و مسجد 

 

زن زيباتَراز سجده به منبر  است 

 

زن شعله آور آتشين عشق جانسوز

 

زن غرور قله هاي بي  ستون است 

 

زن نزول  خدا بر روي زمين 

 

زن بنياد گذار اين سرزمين است 

 

زن قدرتي پهنا آور برجسم و روح 

 

زن  دليل زندگاني جاويدان است

******

شاعر مریم صالحی:

2005م كال 

                      كيفيت 
ورغلم ساقي ته  ما ول تږ‎ي  د عمرونو يم 
   راكه يو پياله  چه زياتي  ستړ‎ي له غمونو يم
لاس يي كړ‎ وخم ته خم نسكور راچپه سوي وً
   رايي كړ‎ جواب چه زه بيزار نور له جامونه يم
ورغلم طبيب ته چه علاج د خوږ‎من زړ‎ه وكړ‎م
   و مي كړ‎ تپوس د چاري خوړ‎ينه په زخمونو يم
غوښتله طبيب چه خپل د طب كتاب كي وگوري
   سر يي ښورا وه  ويل  نور ستړ‎ي له ويلو  يم
ورغلم ملا ته چه  تعويذ  د صبر  وكړ‎مه 
   ډير مي و ژړ‎ل چه زه محرومه له خوندونو يم
ورد  يي وً په خوله كي په عجيب كتو يي وكتل
   نوره مي توبه كړ‎ه او پښيمان پر گناهونه يم
ورغلم عالم ته ما ول پوه مي كړ‎ه د ژوند په راز
   ستړ‎ي د بي علمه زماني  څه  د كلونو  يم
خوله يي زما پر غوږ‎ كړ‎ه په سړ‎ه سينه يي وويل
   زه هم ستا په شاني له دي درده په اهونو يم
ورغلم زيارت ته په لاسو مي  جنډه  ونيول 
   مراد مي حًيني غوښت چه گرفتار په عذابونو يم
ويي ويل اشنايه زه هم تا غوندي بنده يمه
   لاس كړ‎ه رب ته پورته  زه يي كله د كولو  يم
راغلم بيرته كورته د علاج چاره چا نه وكړ‎ه  
   ډيره وم  ستومانه  لا جوابه  د سوالونو   وم 
يوړ‎م پريشانۍ يو عجايب كيفيت مي  وليدي
   زړ‎ه مي سو ارام ( مريمي ) رب ته په نازونو وم 

                             ******                                

شاعر احمد ولی ارغندیوال:

هالند

 

مادر و معشوق

 

گفتمش ای نازنین لیلای من

همچو مادر نیست در دنیای من

گوش شو تا ذکرِ آن گوهر کنم

جان و تن قربانِ آن مادر کنم

مادرم خورشیدِ تابانِ من است

مادرِ من جان و جانانِ من است

من فدای دستِ لرزانش شوم

همچو یوسف من به قربانش شوم

مادرم بعدِ خدا دینِ من است

سجده و تسبیح و آئینِ من است

گر تو لیلای منی با من بمان

مادرِ نازِ مرا مادر بدان

تا شود نورِ دو چشمانش شوی

دستگیرِ دستِ لرزانش شوی

مادرم گر گفت، رفتارت خوش است

هم خدا،هم مادر،هم یارت خوش است

******

 

 

 

شاعر 

خواجه عبداله (احرار)

 

خاک شیرینم

 

وطن ای مـأمـن اجــداد من ای سر زمـیـن من

 

زخاکـت هـسـتی ام دارد نـشانـی بر جبـیـن من

 

اگر دورم وگر نزدیک روان وفکرمن با توست

 

نمـک پروردۀ خــوان تــوام ایـن است یقـین من

 

به مـلـک غـربـتـم امـا بـیـادت زنــد گـی دارم

 

فــروغ نــام زیـبـایــت بـسر تــاج زریـن من

 

اگر فـرزند جاهل کرد ویرانت مباش غمگین

 

تـرا بار دیـگر ســازم چو فــردوس برین من

 

بنامت ای وطـن من افـتـخار دارم که افغـانـم

 

نـشان غـیــرت افـغـانی ام آنـست چنـین من

 

به قصرهای جهان ویرانه هایت کی کنم تبدیل

 

چی تأثیر است بخـاکت سر زمین نازنـین من؟

 

مباهات است بـتـاریــخ درخشــان وطن(احرار)

 

چو فرهاد جان دهم درعشق توخاک شیرین من

******

شاعر

خواجه عبداله (احرار)

 

پیشوای اهل دل

دوش بر جانم شرر از چشم جاودی تو شد

 

اضـطـراب دل ز مـژگان بلا جـوی تـو شــد

 

چشـم شهلایت جهان را نرگسستان ساخته  

 

حسن خوبان را همه از پرتوی روی تو شد

 

کعبه و بتخانه و دیر و حـرم گـشتم و لیک

 

اشـتـیاق سـجده ام مـحراب ابـروی تـو شـد

 

پـیشوای اهـل دل گـویــم ز اعـجـازت یـکی

 

کـفـر و اسلام شایـق اخـلاق نیکوی تو شد

 

سیـنۀ بی کـینه ات گــردیـد کـان معــرفـت

 

لطف و آداب سخن از شیوۀ خوی تو شد

 

ذات پاکت راخدا توصیف به قرآن کرده است

 

آیت والّیل صفـت از مـوی و گـیسوی تو شد

 

روح (احرار) شد مـنور از فیوضِ جلـوه ات

 

روشنی چشـم دل، این لطف از سوی تو شد

 

******

شاعر 

محمد اظهر ظفري

 

گفتگو با شب تفکر

 

ا ی  شب ز چه  تیره  می  نمایی        

تو  خـیـره  ز داغ    قلب  ما یی

داغ د ل ما که لخت  خون ا ست          

ا ز تیره گی یی غم جنو ن ا ست

سیما ی  تو فطرت ا ین   گز ید ه        

خو شبختی و  کـلـــفــتی  ند ید ه

ما ئیم  غم آ زمو نه  ســـنـــگـــی        

ا ز تیر ه  د لی و سر گر نگــــی

د ر پیکر و لــفــــظ  آ د میـــنــیم          

خو بی همه  بهر خو د گز یــنیــم

کر د ا ر  مغا  یر  سر شــتـــیــم          

یکد ا نه  به  خیر خود  نه  کشتیم

یک حر ف به خیرکس نه گو ئیم          

گرمی به خود همچو خس بجو ئیم

د ر کو ره ء  دا غ   آ فریــنـــش          

پو لا د  تـنــیـم نه بر گــز یــنــش

شکـل   ســـیه ء  بشر گر فــتــیم          

ا زصیقــل معنی یی نه  سُــفــتـیم

ما ئیــم  د د ا ن   بس ز ر نــــگی

خا مو ش کمــیـنی : چو ن پلـنگی

 

                           حمل 1364 ا شکاشم

 

                *******        

ظاهر ظفري

بها ر و و طن

 

بها ر ا ست د ل  به د ل آ ئینه  سا ز یم

          بها را ست خو یش د ورا زکینه سا ز یم

بها ر ا ست  صفحه را با را ن  بشو ید

           به  تن  ها  جا مه  را  سبز ینه  سا ز یم

بها ر ا ست  و گل  و نو رو ز و  بلبل

           به د ست دُ خت پو را ن ( خینه) سا زیم

بها ر ا ست   جا ی  کهنه   نو  بگیرد

           صفا و صلح  و  وحد ت  ز ینه  سا زیم

بها ر ا ست  شکر هستی  ها ی  خلقت

          بجا آ  و  ر ده  و گنجینه  سا ز یم

بها ر ا ست  طَر ف  کشتزا ر اُ خوّ ت

           سپر ما ل و  سر و هم  سینه   سا ز یم

بها ر ا ست  با ز و ی  سفت جوا نا ن

            فشر د ه  ر ستم و تهمینه   سا ز یم

بها ر ا ست  هر یتیم  و  بیوه  زن  را

            بر ی  ا ز  ذ  لّت د  یرینه  سا زیم 

بها ر ا ست  وقت کا رو فصل زحمت

            تلا ش   بیش   ا  ز  پا  ر ینه   سا ز یم        

بهار است تلخی عصر سیاه را

                      زدوده  د ر جهنم پینه سا ز یم

بها ر ا ست  هر و رق  صیقل  نما ئیم

            سپید ی    چا لش د وشینه سا ز یم

بها ر ا ست  حق ا َ لحُبّ  ا لو طن  را

            جدا ا  ز منفعت  پیشینه   سا ز یم 

بها ر ا ست  حُسن  ختم  ا ین   کلا مم

            و طن  آ با د و پا ک ا ز کینه سا ز یم

 

 ا ول حمل 1384 فیض آ با د

*******        

هاشم رائق

دست طمع 

         

ای دل زکوی یــار چـرا پا گرفته ای 

در کنج زهـــد دامــن تقوی گرفته ای

حاجت به جستجوی کلیسا ودیرنیست         

در قلب مردمــان تواگر جا گرفته ای

درکیـش ما بـریدن دست طمع رواست         

گر پــیش نــا کسـاـن به تمنا گرفته ای

رفتن به کوی آرزو با پـــای دیگران         

ننگ است گرچه مسند علیا گرفته ای

عیبم مکن رقیب زسوزو گداز درد           

انگشــت انـتقـاد چــه بـرما گرفته ای

تسـخیراین جهان بزرو زورکی شود       

تـــا ملک دل ز راه مسـاوا گرفته ای

رائق بحال زار کسان چون توان گریست 

بــر خود نــگر که دامن صحرا گرفته ای

*******

 

 

 

 

 

رامين ملزم

 

اینجا هجوم خاطره‌ها می‌کشد مرا

کابل بدون تو به خدا می‌کشد مرا

 

این گام‌های خسته و این جاده‌های دور

این امتدادِ مانده به جا می‌کشد مرا

 

پائیز اگرچه فصلِ دل‌انگیز شاعر است

پائیز هم بدون 'شما' می‌کشد مرا

 

بس‌که دچار آمدن و رفتن‌ات شدم

کم‌کم همین برو و بیا می‌کشد مرا

 

حالاکه نیستی و دلت جای دیگری‌ست

معشوقه‌های بی سر و پا می‌کشد مرا

 

غُربت همین که غرق شدم در نبود تو

غُربت جدا و عشق جدا می‌کشد مرا

 

سرد است خانه‌ای که ترا داشت، بعدازاین

سـرما و درد و آب و هـوا می‌کشد مرا

 

یا خانه یا به جاده و یا پُشت میزِ کار

فرقی نمی‌کند که کجا می‌کشد مرا

                    *******

پوهاند موسي معروفي

فکری پسرلی کله راځی؟

دا څنگه پسرلی دی چه گلان يې نه غوړيږی

غوټۍ يې وچی سوی بلبلان نه پر ټوليږی

 

چوغکی رنگارنگ سته خو پرواز نسی کولې

مطرب غزله وايې خو اواز يې نه را خيژی

 

ښايست د پسرلی وی په هوا په ښو رنگونو

بهار لا نيمۍ نه سو دادی منی پيل کيږی

 

يو لمر چه په کښی نه وی نه رڼا او نه تودوالی

خالی له برکته دا سی لمر دی نه را خيژی

 

نوم د شپې او ورځ مو په ناحقه دی ورکړی

د ساه بيځايه کښل دی عبث عمر په تيريږی

 

ولاړسه پسرليه خو هغه وخت بيرته راسه

چه زوړ فکر مو مړ وی او نوی فکر زيږی

 

معروفی هر نوی اند خوشبويه گل دی

رښتينی بهار هغه چه گلان يې تازه کيږی

                    *******

 

 

 

 

 

 

محمد یوسف صفا

 

چشم بد مست:

چشم بد مست سیاهش نگرید

فتنه تیر نگاهش نگرید

نرگسش بر سر جنگست مگر

خنجر و تیغ وسپاهش نگرید

هر طرف خفته  به خون اندبسی

کشته گان سر راهش نگرید

از غرور است به صد عشوه روان

شکن طرف کلاهش نگرید

در شب تار و سیه هم نفسان

رخ تابنده چوماهش نگرید

می فریبد دل خوش باور من

وعده گاه و پگاهش نگرید

کینه توزیست مگر پیشه او

غضب آلوده نگاهش نگرید

کاکلش دام بلا هست بلا

زلف شبرنگ سیاهش نگرید

"یوسف" افتاده به کویش عمریست

بیخود وزار و تباهش نگرید

۱-۲۱-۲۰۱۲

                    *******

 

 

 

 

 

ولی پوپل

نواى مهر: 

 

آيد  نواى  مهر   تو  از  ناى   جان  مرا 

بوسيده گر شود ز غمت   استخوان  مرا 

مهر توأم ز  خانهء  دل ، كى  رود بيرون 

گيرم   كه   آسمان ، ببرد  از  ميان  مرا 

عكس تؤام  به قاب دل  اندر سراى جان 

نام   تؤام   ميان   لب  و  بر  زبان   مرا 

غوغاى  مدح حسن  تو باشد  سرود من 

در پرده هاى  ساز  دل اى  دلستان مرا 

هردم  مرا،  پنجه  قوى تر  شود  ز  مهر 

هرچند  كه  اين  زمانه  كند  ناتوان  مرا 

باشد نشاط خاطرم ، آن قوت  جان  من 

آن نازنين  نگار من !   افغان ستان  مرا  

كى دست مهر بيرون كشم  از دامنش ولى 

گر  پاره  پاره  پاره  كنند  اين  و  آن  مرا

١٤ جون دو هزار هفده 

ورجنياى شمالى

                    *******

هاشم رائق

از ما خبر نباشد 

                                          

از خویش رفته گانیم ازما خبر نباشد           

دارو ندارهستی جززیب  فر نباشد

راه مقام وصلش با هرنفس بجوییم           

پرواز این تخیل بی بال وپر نباشد

درد فراق وهجران از پا فگنده مارا          

در نــــاله وفغـانم هرگز اثر نباشد

بیهوده دل به بستیم بر چشم تنگ دنیا          

غافل ازاینکه او را برما نظرنباشد

این چرخ دون گیتی  چرخد تا تواند         

بـــر ســـر فتادن ما او را اثر نباشد

بـهر بقاًهســتی بیهوده در تلاشیم      

دورفناست گردون جزشوروشرنباشد

دلدادگان عشقیم ،درد حلاج بر دل        

بهر وصال جانان پروای سر نباشد

دربزم عشق جانان مفتون یک نگاهیم 

رفته ز دست رائق ازخود خبر نباشد 

 

*******                                          

 

 

 

 

 

شفیق اله کوشأ

ماه من امشب چرا از دورنمـایان میشـود 

اشــک شمع آرزویـم آب و بـاران میشــود

 

گرچه میسوزم ولی تاریک دارم دور و بر

گر مرا معشوق آید شب چراغان میشـود

 

تیر مژگـان و کمـــان چنــگ ابروی صنــم  

میزند خنجر به دل حالم پریشان میشود

 

طرز دیدار و نگــاه چشـم آن نا مــهربــان 

دست و پا زولانه بر آهـوی نالان میشـود

 

                    *******

 

 

 

 

 

ظفر شامل

 

امده ام كه 

شايد درد هايم را دوا كني 

نيامده ام كه 

بيشتر واله و شيدايم كني 

امده ام تا برايت درد دلم را بيان كنم كه 

شايد بغضِ گلویم رها شود 

چقدرزیباست دوست داشتنت كه 

گره چشمانم با نگاه هاي قشنگت پیوند بخورد و 

لبخندم میان لبخندت گم شود

چقدرزیباست كه صدایت را که دوست دارم بشنوم وتو 

بداني که دلم برایت تنگ شده است

گاهي وقتها نميتوانم 

دوست داشتنم را برايت بیان کنم 

فقط سکوت ميكنم كه گویای حرفهاي درونم است 

چرا بايد ترا تا اين حد دوستت داشته باشم ..... چرا

سخت است بيان اين حرف 

كه با زبان خويش سراين دل را باز كنم و 

برايت روضه بخوانم و

هرروز خانه دل را به پايت بتكانم که 

نشودغبارفراموشي بگيرد کف غم خانهء دلم را

كاش بودي که ازپنجره كلبه ام 

گلبارانت مي كردم و 

ازگلستان دلم برايت گل واژه مي چيدم و 

در باغچهء دل کوچکت مي كاشتم 

تا مي درخشيدي برايم 

اي خوب من

اي نازمن

اي درفش من 

اي درخش من

اي گلِ قشنگ خودم

اگرنفسی درسینه ام است 

توخودت میدانی كه برای توست 

برای تویی که تمام وجودم شده يي و 

خلاصه میشوم درتو و

عشق تو

                    *******

مريم صالحي

پيشوا ته:

     

ستا له رويه دواړ‎ه كوً نه سوه پيدا

اي  رسوله  محمده   مصطفي

څه حكمت و چه د مور نس كي يتيم سوي

نور  چشم  گران  فرزند  د  عبدالله

په ظاهره خوار بنده كوچني ساربان وي

باطني د  خداي رويدار   نورالهدا

أمنه مور دي كوچنئ وي حق ته ولاړ‎ه

د نيكه  عبدالمطلب  په مرگ تنها

حليمي بي بي په سپينو شيدو لوي كړ‎ي

در څه كوچ  ابو طالب سو اكا  ستا

پر ميدان بي دوسته پاته سوي رسوله

خو  دوستي  ستا ټينگيده د لوي مولا

د پنحًه ويشتو كلو امين زلمي وي

خديجه څلويښت كلنه سوه شيدا

څلويښتم كال نبوت دي په نصيب سو 

الله در كړ‎ه  مرتبه   رسول الله

هر نبي ته يي يو جلا صفت وركړ‎ي 

ته يي كړ‎لي د تمام جهان  پيشوا

د وحشت عالم دي وبلل اسلام ته

د عرب  عجم  فرق نه كيده پر تا

په صفت د ښو اخلاقو  مزين  وي

رب دركړ‎ي خاص أوصاف  د  خلق الله

تولد او د رحلت تاريخ دي يو دي

نه پوهيږ‎م خوشالي كړ‎و  كه ژړ‎ا

دولسم ربيع الاول د قدر ورحً وه

چه پيدا سوي هم له موږ‎ه څه جلا

كه په دي دنيا مي ديد درسره نه سو

د ( مريمي )  لوي اميد  يي د  عقبا ،

                    *******

 

 

 

 

 

پروين رحمتي

هجران:

پځوانی کی رنګ ژړ شو خدايه دهغه ستا رضا ده

ما منلي دی په سترګو فیصله دی د درګاه ده

په نصیب می ښادی نشته تل غمونه دی او زه یم

څوک به خاندی خوشحالی کا خو زما برخه ژړه ده

نارک زړه می د رحمت په ارمان هسي رنګ سوزیږی

د شهید  وارثان ژاړی یو دغم  دکه  فضا   ده

ته زما د زړه بلبل وی او امین د پاکی مینی

پتی سترګی رانه لاړی له هر چا پاتی دنیا ده

که ته نه یی زه به ستا په پت کی پایم خفه نشی

وایم ته  زما مجنون یی د ناصر مور دی لیلا ده

دا دنیا دمحبته پیدا شوی داسی کیږی سپلنی شوم

څوک اوبه څکی په جامونه چاته جوړه کربلا ده

کاشکی دواړه سره یو وای همسفر وای تنها نه وای

دهجران په لمبو سری ستا وصال می تمنا  ده

(پروین) ستا د رحم هیله کړی رحمانه رحم وکړه

چه ګم راه درنه نشی په آزمون کی مبتلا ده

       ۱۳۸۴-۱۲-۱۰

                    *******

شاعر ولی شاکر
بیابان را گلستان میتوان کرد
شبستان را چراغان میتوان کرد
به پیکار محبت برتری جو
از این گز هم به میدان میتوان کرد
ز جبر و زور تو بسیار دیدیم
کمی هم لطف و احسان میتوان کرد
عجب آید مرا از این همه ظلم 
که انسانی به انسان میتوان کرد
و بس کار بدور از دین و ایمان
به نام دین و ایمان میتوان کرد
نمک ای دردمند من چه پاشی؟
به آن زخمی که درمان میتوان کرد
مکن کم بر سرم ای چرخ گردون
ز نازی که فراوان میتوان کرد

اگر ویرانه شد آباد شاکر
دوباره ملک افغان میتوان کرد

******

شاعر ولی شاکر

کی بود روزی که گل را در چمن خاری نباشد

کی بود شامی که در دل درد بسیاری نباشد

هر کسی جهدی نماید در پی حفظ حیاتی

یک نفر هم کشته اندر صحن پیکاری نباشد

هر توانا دستگیر ناتوانی باشد وهیچ

زورمندی را مجال و قصد آزاری نباشد

کی بود روزی که باشد بهر هر دردی دوا

نا امیدی در نگاه چشم بیماری نباشد

با وفایی باشد آیین همه عشاق شهر

بر زبان هیچ یاری شکوه از یاری نباشد

دست هر آدم پر از عاید، حلال از پشتکار

خنجر و تیغی به دست مرد بیکاری نباشد

در نشست اهل دانَش دور میز جر و بحث

سرخط اخبار شب را ذکر کشتاری نباشد

کی بود "شاکر" که در افکارت از افکار پوچ

زیر نام دین و فرهنگ، هیچ آثاری نباشد

******

معلـّم کیست ؟

شاعر: ظاهر ظفري

معلم  پر تو ا فشا ن  جــها ن  ا ست  

معلم  نو ر  چــشم  آ سما ن  ا ست

معلم  ز یــو ر  د ا نــش   بـــســا ید 

معلم  رو ح  بخش جا و دا ن ا ست

معلم  ر هگــشا ی  فـضل و حکمت 

معلم  تا ج  و  فرّ ا ختــرا ن  ا ست

معلم  ا ز   تــعــلـّم   ما یه    د ا ر د 

معلم  عقـل کـُل را سا یه با ن ا ست

معلم  ســرو ر  خـُـلــق  و  محـبــت 

معلم  مغز  ها  را  پر نـیا  ن  ا ست

معلم  طفــلــکا ن  را   شــد  مر بی 

معلم  را هنما ی  کو د کا  ن  ا ست

معلم  ا ز  خـرد   هســتــی  بیــا رد 

معلم  کا شـــف  سـیر  زما ن ا ست

معلم  ها د ی   را ه   و  طــر یقــت 

معلم  ز ند گی  را سا ر با ن  ا ست

معلم  را  ا گر چــند ی   ســـتـــا یم 

سـزا نـبود چوفخرش بیکران است

ا یا ! ا ُ سطـو ره ء  ر و یا  و  بـیــنــش

عُـلــُـوّ ت  جا بجا د ر کهـکــشا ن ا ست

******

شاعر

امان الملك جلاله

                    رحمتهً للعالمین

 

په احمد محمود محمد وی رب يادکړي

 

ستايي زيري وو ورکړي په تورات کي

 

ابراهيم الله پدي کړلوسرلوړي

 

چه پيدا شو محمد دهغه ذريات کے

 

هم عيسيٰ يي واقف کړي پدي رازوو

 

چه به راشي محمدروستي حالات کي

 

 

 

             منکران دي شواخته ټول په سيات کي

 

             يقينا ً چه ته رحمة للعالمين يي

 

عيسي ذکر کړداامرپه انجيل کي

 

خپل امت ته چه دوي نشي ګمراهان

 

چه قبول کړي شريعت دمحمد

 

غوره نکړي کږه لاره دشيطان

 

محمد درب استازي اوحبيب دي

 

ټاکل شوي دي نبي آخرزمان

 

          ټول ملت شئ تابعداره دقرآن

 

           محمد ګورئ رحمة للعالمين دي

 

که عيسي هم دي دنيا ته بيرته راشي

 

دمهدي  سره به وکاندي تړون

 

دواړه يوځاي داسلام پحقه لاره

 

په نړئ کے به دوي راولي سمون

 

داسلام دبيرق لاندي به راټول شي

 

چه اسلام مو وسيله ده دخلاصون

 

           عيسي مړبه کړي دجال کافر ملعون

 

           په ثبوت سره ته رحمة للعالمين يي

 

داميد سترګے موتاته دي نيولي

 

اي محمده ته شفيع يي دقيامت

 

په ګناهو کي ډوب شوي سرترپښويو

 

که ته ونکړي ځمونږه شفـاٰعت

 

وسيله موبله نشته بي لتانه

 

دقيامت دعذاب نلرو طاقت

 

             ته راپورته شه ځمونږ پحمايت

 

            ته پر مونږ باندي رحمة للعالمين

 

ته منلي اولين او آخرين يي

 

ته بيشکه چه رحمة للعالمين

 

ستانه مخکي چه راغلي انبيا دي

 

ته پر ټولو لوړسردار مرسلين يي

 

که آدم که ابراهيم که مسيحادي

 

ته دټولونه خالق ته ډير نيازبين يي

 

             په قرآن کي رب يادکړي په ياسين يي

 

              ته بيشکه چه رحمة للعالمين يي

 

جلاله درته ولاړ لاس پدعا

 

ته شغيع مودقيامت شه اي مولا

 

هيله من ستا دبخشش اودپيرزويم

 

نيک نظر دي درحمت وکړه پرما

 

ته بابايي دجمله مسلمانانو

 

ته دټومخلوقاتو راهنما

 

             ته غمخواردهرفقير اومسکين يي

 

             ته بيشکه  چه رحمة للعالمين يي

******

ABOUT US

A non-profit organization serving our community since 1992.

Website: www.afghanacademy.org

CONTACT

Phone

703-971-8701

 

Address

6416 Grovedale Drive

Suite 300

Alexandria, VA 22310

US

SUBSCRIBE FOR EMAILS
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Google+ Icon
  • Grey Instagram Icon

© Created by Afghan Academy - 2018